Aanmelden Volkswagen T3 meeting Zeewolde 2019

T3 meeting Zeewolde 2019

Met de ruitenwissers aan die mij doen denken aan mijn sportattitude:

  • Stand 0: compleet niksend
  • Stand 1: puffend met wat nutteloze zwaaibewegingen
  • Stand 2: overdreven en met teveel gepiep,

ben ik onderweg naar Zeewolde, alwaar ik in eerste instantie mijn bus voornamelijk parkeer, wachtend op mijn terugkomst.


Het is zaterdagmiddag 20 juli. Ik meld mij vast aan bij Marlies en Monique die het treffen voor de tweede maal hebben georganiseerd en hier al een paar dagen zijn. De meesten zijn gisteren gearriveerd en aan de bleke snoetjes te zien, was het lang gezellig.

Later op de avond zal ik mij weer bij hen en mijn andere bus vrienden voegen, maar eerst ga ik met Mart –die met onze Kia Gehaktstaaf arriveert– naar het bonkend hart van Oosterwijdwerd voor de 100e verjaardag van mijn overoma.

100. Allemachtig

Ik realiseer mij dat in haar geboortejaar het actief kiesrecht voor vrouwen werd ingevoerd, iets dat voor mij als iets prehistorisch aanvoelt. En dat terwijl als ik naar mijn overoma kijk en luister het maar een vingerknip geleden is. Tuurlijk zie ik de prachtige rimpels die als jaarringen haar gezicht en handen tekenen, maar haar ogen spreken nog de taal van avontuur. Dat avontuurlijke en zelfstandige in haar benijd ik. Op haar 95e ging ze nog met de luchtballon en haar prakje kookt ze zelf. Zelfs als ze uit bed valt (en niks breekt! 100 jaar. Hoe dan?!) en de huid van haar handen beschadigt en in het verband moet.

Hup. Gewoon huishoudhandschoenen aan en gaan.

Voor haar verjaardag vraagt ze geld. Ze wil namelijk een AirFryer. Die hete frituur werd toch een beetje link misschien. En heus dat is niet het enige dat op haar verlanglijstje stond, maar dat nieuwe dressoir en die eetkamer stoelen had ze zelf al even gefikst (met haar dochter, mijn 75 jarige en nog steeds hippe, autorijdende oma).

En geen 6 weken levertijd, anders heb ik er misschien niks meer aan.

Gees Borst

Ze gaat ook nog even op de foto met Dex van 1 jaar met de melding ‘Ik lach niet op commando‘. Logisch, oma is gelukkig niet opgegroeid in een duckfacende all-over-your-selfie tijdperk.

1e en 5e generatie

Dex is de 5e generatie, net als mijn Nora. Bovendien is zij dat ook nog eens in een lijn van alleen maar vrouwen (waarvan vier met actief kiesrecht).

Bij haar toetje van ijs met warme kersen vergeten ze het verjaardagsvuurwerk en de bediening komt zich verontschuldigen. Ze krijgt als nog een spetterend optreden in een glaasje. Ik vind het iets gênant dat dit het spektakel is dat ze op tafel durven te zetten voor iemand die de respectabele leeftijd van 100 jaar heeft bereikt. Oma niet. Oma glundert. Deze vrouw is absoluut van het type ‘wie het kleine niet eert…’

Wij zijn er dankzij haar. Wauw.

Na het feest rijden we in een kleine 2 uur terug naar Zeewolde en voegen ons bij het gezelschap T3 liefhebbers.

Er branden vuurtjes, er speelt muziek en er wordt gedronken. Maar er wordt vooral veel gedeeld. Niet alleen het bier. Ook verhalen en kennis.

En liefde.
Voor de bussen.
Voor elkaar.

Het is bijna romantisch. Gelukkig is er altijd iemand die dat om zeep helpt. Bijvoorbeeld door het contragewicht van de picknicktafel op te heffen. En zo geschiedde. Men neme een wat forse man aan de ene kant, vier mensen aan de andere kant. De man staat op om bier te halen. Klets.
Bedankt, Douwe.

Een hele avond aan halve bierblikjes en wijnglazen en wellicht nog wat chips. Hatsa. In je schoot en de benen in de lucht.

We staan weer op. Pakken een nieuw biertje en gaan door tot de zwaartekracht op onze oogleden het wint van ons doorzettingsvermogen.

Een nieuwe dag. Brakke hoofdjes uit busjes. Met de voeten omhoog drinken we koffie en ontbijten met elkaar. Daarna is het busjes kieken en plaatjes schieten. Iedereen mag bij elkaar binnen kijken om te constateren dat echt geen één busje hetzelfde is.

Her en der worden er wat onderdelen verkocht of geruild.

Ik word door Jarno geholpen met mijn schuifdeur die nog minder subtiel over zijn rails gaat als waar de T3 al om bekend staat. Alhoewel, dat gaat vooral om de KLATS waarmee deze dichtgaat en waarmee menige nachtrust verstoord is.

In de middag gaat de barbecue aan en worden van losse ingrediënten uit verschillende bussen één maaltijd gemaakt. Want,  delen.

Na het eten worden meer en meer bussen ingepakt, wordt er geknuffeld en gezwaaid en raakt het terrein leger en stiller. Op wat verdwaalde blikjes en peuken na (in elke groep zijn er mensen die de overtuiging lijken te hebben dat troep vanzelf verdwijnt), is het terrein prachtig schoon en groen.

Met een handjevol mensen blijven we nog een nachtje en keuvelen wat na. De fantastische Bram ruimt op wat achterbleef en repareert zelfs een stukgestruikeld lichtsnoer dat later feestelijk aan zijn tent prijkt.

Deze groep mensen. Stuk voor stuk zijn ze lief, vreemd, behulpzaam, eigenaardig, scherp, grappig en een beetje gek.
Je kan niet anders dan er van houden.

Terugrijden na Volkswagen T3 meeting Zeewolde

Op mijn allerzachtst rijd ik terug naar huis. Ik wil het gevoel nog even vasthouden en dat lukt het beste als je alleen in je bus over de weg mijmert.

Tot de volgende.

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Reacties

  1. Marcella says:

    Was prachtig mooi feessie en blij dat jij er weer bij was

  2. Jaap says:

    Bianca wat schrijf jij leuk.
    Ik vond het zó jammer dat we weg moesten, maar ja, je moet keuzes maken hè.
    Groetjes, Jaap

Wat vind je ervan?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.